«Χάθηκε η μουσική από τη φωνή του ηθοποιού»

Με τεράστια πείρα και περγαμηνές, με καταξίωση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ο βαρύτονος Σπύρος Σακκάς, εκτός από μεγάλος ερμηνευτής, είναι αδιάκοπος ερευνητής της φωνής. Θεωρεί ότι πρόκειται για το πρώτο και σπουδαιότερο μουσικό όργανο.

Έτσι, πρότεινε στον Γιάννη Βούρο, κι εκείνος το υιοθέτησε αμέσως, τη δημιουργία του τριετούς ερευνητικού προγράμματος «Η φωνή του ηθοποιού στο ποιητικό θέατρο», το οποίο ξεκίνησε στις αρχές της σεζόν στη Δραματική Σχολή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Κεντρικός άξονάς του είναι η φωνή του ηθοποιού, στην οποία στηρίζεται η λειτουργία του θεάτρου και ιδιαίτερα ο λόγος της αρχαίας ελληνικής ποίησης και τραγωδίας, αλλά και των μεγάλων κλασικών του παγκόσμιου θεάτρου.

Ο βαρύτονος Σπύρος Σακκάς, εκτός από μεγάλος ερμηνευτής, είναι αδιάκοπος ερευνητής της φωνής

Μπέττυ Αρβανίτη: Μεγαλώνοντας γινόμαστε πιο αθώοι

Εφέτος τον χειμώνα θα αναμετρηθεί με μία από τις πιο εμβληματικές ηρωίδες του Τενεσί Γουίλιαμς στην παράσταση «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι».

Η Μπέττυ Αρβανίτη στη διάρκεια των σχεδόν 30 χρόνων που έχει αφοσιωθεί στο θέατρο ρεπερτορίου στη δική της στέγη στην οδό Κεφαλληνίας έχει προσπαθήσει πολύ να αποποιηθεί τον άτυπο τίτλο της σταρ. Της έχει µείνει όµως ο αέρας. Αν την πετύχεις στα στενά της Κυψέλης, αποκλείεται να µην προσέξεις την ψηλόλιγνη, λαµπερή φιγούρα της να περπατά βιαστικά. Αυτές τις ηµέρες βρίσκεται στο στάδιο της πυρετώδους προετοιµασίας για το ανέβασµα ενός διάσηµου έργου, του «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι» του Τενεσί Γουίλιαµς. Θα το σκηνοθετήσει ο Δηµήτρης Μαυρίκιος.

Ο θίασος του «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι»: Από επάνω αριστερά και με τη φορά των δεικτών του ρολογιού: Γιάννης Φλουράκης, Μπέττυ Αρβανίτη, Αλέξανδρος Βάρθης, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Λουκία Μιχαλοπούλου, Άννα Πατητή

Πίτερ Μπρουκ: Ο σκηνοθέτης πρέπει να παραμερίσει το Εγώ

Λίγο προτού έλθει ξανά στην Ελλάδα για να ανεβάσει την παράσταση «Η κοιλάδα των εκπλήξεων» ο θρύλος του θεάτρου μιλάει για τον μύθο της κουλτούρας, τα ανθρώπινα χαρίσματα και τα χρώματα των λέξεων.

Ο εγκέφαλος επί σκηνής. Εδώ και μερικούς μήνες σε διάφορες πόλεις του κόσμου, με αφετηρία το Παρίσι, η παράσταση «Η κοιλάδα των εκπλήξεων» του Πίτερ Μπρουκ δίνει την ευκαιρία στον θεατή να δει επί σκηνής δύο σπάνιους εγκεφάλους. Τον ανθρώπινο, μέσα από τη συναισθησία (το φαινόμενο το οποίο χαρακτηρίζεται από την ταυτόχρονη αντίληψη ενός αισθήματος συμπληρωματικού του κύριου και φυσιολογικού και αφορά ένα άλλο σημείο του σώματος ή ένα άλλο αισθητήριο όργανο, όπως π.χ. όταν ένας ήχος γεννά την εντύπωση του χρώματος), και τον θεατρικό. Toυ Πίτερ Μπρουκ εννοείται. Σε λίγο καιρό, χάρη στη δουλειά της Αττικής Πολιτιστικής, η «Κοιλάδα των εκπλήξεων» θα έλθει και στην Αθήνα (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά).

«Το θέατρο είναι ένα εργαλείο, ένας μεγεθυντικός φακός για να δούμε καθαρά τις λεπτομέρειες της ζωής και των σχέσεων. Η παραμικρή λεπτομέρεια μπορεί να γίνει παράσταση, αρκεί κάποιος να την κάνει ζωντανή και ενδιαφέρουσα» λέει ο Πίτερ Μπρουκ

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: Το τζάμπα θα καταστρέψει το θέατρο

Λίγο προτού ξεκινήσει η χειμερινή σεζόν, ο σκηνοθέτης και καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου μιλά για τα εμπόδια και τους κινδύνους που ελλοχεύουν πίσω από τη σκηνή.

Το Θέατρο του Νέου Κόσμου γιόρτασε την πρώτη δεκαπενταετία του και αισίως μπαίνει στη δεύτερη. Με τον σκηνοθέτη Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο στο τιμόνι, το θέατρο αναπροσαρμόζεται. Με την αρωγή του Μίλτου Σωτηριάδη, του 27χρονου γιου του, που αφού τελείωσε τη σχολή του Εθνικού στράφηκε στην παραγωγή και τη θεατρική οργάνωση, μια καινούργια εποχή μοιάζει να ανατέλλει εκεί στη γωνία Αντισθένους και Θαρύπου. Ο πατέρας παραμένει καλλιτεχνικός διευθυντής και ο γιος σιγά-σιγά αναλαμβάνει τη διεύθυνση λειτουργίας του θεάτρου.

Η Δήμητρα Χατούπη μας εξηγεί γιατί χρειάζεται ταλέντο ο ηθοποιός για να διδάξει

Η ίδια τα καταφέρνει μια χαρά επί πολλά χρόνια στην Ανώτερη Ιδιωτική Σχολή Δραματικής Τέχνης «Δήλος».

Η Ανώτερη Ιδιωτική Σχολή Δραματικής Τέχνης «Δήλος» ιδρύθηκε το 2003. Όπως μας αναφέρει η ηθοποιός και δημιουργός της σχολής Δήμητρα Χατούπη, η ιδέα ξεκίνησε με ένα προσωπικό, εσωτερικό της όραμα πάνω στην εκπαίδευση και στο θέατρο. Δεν ήταν αποτέλεσμα λογικής σκέψης, ”αν μπει η λογική στη μέση η ιδέα δύσκολα γίνεται πράξη”. Έτσι, έντεκα χρόνια πριν η Δήμητρα και ο Κωστής Καπελώνης, ο οποίος ήταν τότε διευθυντής σπουδών, έκαναν την ιδέα τους πραγματικότητα, σε έναν μικρό χώρο στο Μεταξουργείο. Σύντομα ο χώρος μεγάλωσε και το μικρό θεατράκι της σχολής δίνει τώρα πια την ευκαιρία στους αποφοίτους να παίζουν σε παραστάσεις με την καθοδήγηση-σκηνοθεσία των δασκάλων τους, την ευκαιρία στους αποφοίτους να διοργανώνουν και να πρωταγωνιστούν στις δικές τους παραστάσεις.

Θόδωρος Τερζόπουλος "Το βαθύ ρήγμα που δημιουργείται στην κοινωνία θυμίζει το παλιό ταξικό μίσος''

Ο κορυφαίος σκηνοθέτης σαν να αποφάσισε ξαφνικά να γίνει πολίτης της Ρωσίας, μιας χώρας με την οποία συνδέεται στενά 30 τόσα χρόνια. Φέτος όμως ανέπτυξε ταχύτητα. Σκηνοθετεί στις μεγαλύτερες σκηνές, συνεργάστηκε με το άλλο μεγάλο ελληνικό αστέρι, τον μαέστρο Θόδωρο Κουρεντζή, στην όπερα «Νοσφεράτου», ετοιμάζεται να εγκαινιάσει στη Μόσχα.

Ο Θόδωρος Τερζόπουλος κινείται μεταξύ Πεκίνου, Ρωσίας, Ιταλίας, Αμερικής, Πολωνίας και Αθήνας. Σύντομα θα κυκλοφορήσει το βιβλίο της Μεθόδου του μεταφρασμένο σε 15 γλώσσες. Λίγο πριν ολοκληρωθούν τα σεμινάρια στη Θερινή Ακαδημία του Αττις με μαθητές Ελληνες και ξένους πάνω στο σύστημα εργασίας του σκηνοθέτη, συναντήσαμε τον Θόδωρο Τερζόπουλο. Γιατί τον χειμώνα που πέρασε έκανε πολλά και σημαντικά.

ΦΩΤ. ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ράνια Οικονομίδου: «Ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει βήμα χωρίς τον χαρακτήρα του»

Η Ράνια Οικονομίδου, μία από τις πιο σημαντικές παρουσίες στο ελληνικό θέατρο, μιλάει στην Popaganda με αφορμή τη νέα της παράσταση στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Καθώς η Ράνια Οικονομίδου μου ανοίγει την πόρτα του σπιτιού της ο Χιόνης, ένας αφράτος λευκός γάτος έρχεται να με υποδεχθεί. «Είναι πολύ κοινωνικός όπως και ο Φίντο, το σκυλάκι μου αλλά εκείνο το έχω κλείσει στο άλλο δωμάτιο γιατί γαβγίζει όταν το χαϊδεύεις και θα μας αναστατώσει κατά τη διάρκεια της συνέντευξης». 

Γιάννης Φέρτης: Ξέρξης είναι όποιος έχει μια εξουσία

Ο ηθοποιός με την τόσο χαρακτηριστική φωνή μιλάει στο «Βήμα» για τον ρόλο του Δαρείου που θα υποδυθεί στους «Πέρσες» του Αισχύλου που ανεβάζει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε περιοδεία και στην Επίδαυρο, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Νικαίτης Κοντούρη

Ο Γιάννης Φέρτης πρωτόπαιξε στην Επίδαυρο το 1990 με το Αμφι-Θέατρο. Εκτός από τη συνεργασία του με τον Σπύρο Ευαγγελάτο, δούλεψε στο αρχαίο δράμα και με τον Πέτερ Στάιν. Είχε προηγηθεί ο Γιώργος Θεοδοσιάδης (στο ΚΘΒΕ). Από την προσεχή Τετάρτη, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Νικαίτης Κοντούρη, θα είναι ο Δαρείος στους «Πέρσες» του Αισχύλου που ανεβάζει το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε περιοδεία και στην Επίδαυρο. Πρόκειται για μια τραγωδία ιδωμένη από τη σκοπιά των ηττημένων και έναν ρόλο που έρχεται από τον άλλο κόσμο... Για αυτά αλλά και για άλλα πολλά μιλάει στο «Βήμα» ο ηθοποιός με την τόσο χαρακτηριστική φωνή που δύσκολα πιστεύει ότι είναι στο θέατρο πάνω από μισόν αιώνα...

Γυμνοί στον φακό, γυμνοί στη σκηνή;

Ξεκίνησαν και οι δύο παραστάσεις ταυτόχρονα, την Παρασκευή 28 Μαρτίου. Η μία στο Εθνικό Θέατρο και η άλλη στο θέατρο «Πορεία». Οι φωτογραφίες και από τις δύο παραστάσεις όμως είχαν γίνει από νωρίς γνωστές και παρότι τα έργα είναι εντελώς διαφορετικά, είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: το γυμνό. 

Στη Νέα Σκηνή του Εθνικού, ο Νίκος Καραθάνος αφήνει τα σώματα των ηθοποιών να ριχτούν στο παιχνίδι του έρωτα έτσι όπως το αφηγήθηκε ο Βοκάκιος τον 14ο αιώνα. Ένα έργο που μιλάει για τον έρωτα με τον τρόπο της ποίησης, δεν μπορούσε παρά να απελευθερώσει τα σώματα από τα ρούχα τους. 

Ο Δημήτρης Τάρλοου, στο θέατρο «Πορεία», μας λέει εξαρχής: «Θα σας απογοητεύσω. Στην παράσταση υπάρχει ελάχιστο γυμνό». Παρ’ όλα αυτά, οι δύο πρώτες φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν από την παράσταση έχουν τους πρωταγωνιστές της ολόγυμνους. Γι’ αυτή την επιλογή τους, αλλά και για τη γνώμη τους σε σχέση με την ύπαρξη ή την υπερβολική χρήση των γυμνών σωμάτων τα τελευταία χρόνια στο θέατρο, μιλήσαμε με τους δύο σκηνοθέτες.

«Κουράστηκα, απηύδησα και με το υπουργείο». Ο Διαγόρας Χρονόπουλος παραιτήθηκε από διευθυντής του Θεάτρου Τέχνης. Τη θέση του αναλαμβάνει η σκηνοθέτις Μαριάννα Κάλμπαρη

Σε νέα εποχή -ελπίζουμε, όχι και νέες περιπέτειες- εισέρχεται το Θέατρο Τέχνης, μετά την απόφαση του Διαγόρα Χρονόπουλου να αποχωρήσει από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή. Επειτα από μια δεκαετία χωρίς μεγάλους κλυδωνισμούς στο «τιμόνι» της ιστορικής σκηνής, στη διάρκεια των οποίων κατόρθωσε -παρ' ότι έχει κατηγορηθεί για έλλειψη καλλιτεχνικού στίγματος- να αποσβέσει το οικονομικό χρέος που τη συνέθλιβε, ο Χρονόπουλος παραδίδει τη σκυτάλη σε ένα «παιδί» της, τη Μαριάννα Κάλμπαρη.

Θεόδωρος Τερζόπουλος: Θεατρική «εκστρατεία» στη Ρωσία

«'Οταν μου προτάθηκε η θέση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Εθνικού, είπα: “Εχετε τον Νίκο Καραθάνο, που μπορεί να σας φτιάξει ένα θέατρο πολύ σύγχρονο. Ε, δεν εισακούστηκα. Λειτούργησαν τα λόμπι»

Αφού έγινε η πρεμιέρα του «Amor» στο Άττις, τον περασμένο Δεκέμβριο, o Θεόδωρος Τερζόπουλος ετοίμασε τη βαλίτσα του, πήρε μαζί του τα αγαπημένα του ελληνικά βότανα και έφυγε για την Αγία Πετρούπολη, για την «εξάμηνη ρωσική σεζόν» του, όπως την αποκαλεί ο ίδιος. Εκεί ξεχειμώνιασε, κάνοντας πρόβες για «Το τέλος του παιχνιδιού» του Σάμιουελ Μπέκετ. Η εφημερίδα «Ισβέστια», ένα μήνα πριν, του αφιέρωσε ένα δισέλιδο γράφοντας: «Ο φημισμένος Έλληνας σκηνοθέτης Θεόδωρος Τερζόπουλος επιστρέφει στο ιστορικό θέατρο Αλεξαντρίνσκι της Αγίας Πετρούπολης με το “Τέλος του Παιχνιδιού” του Σάμιουελ Μπέκετ, μετά την επιτυχία του "Οιδίποδα Τύραννου" του Σοφοκλή, με τον οποίο εγκαινίασε το ανακαινισμένο θέατρό μας το 2006, παράσταση η οποία παιζόταν για επτά συνεχή έτη».

"Το τέλος του παιχνιδιού" σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου, στο θέατρο Αλεξαντρίνσκι της Αγ. Πετρούπολης (το Εθνικό Θέατρο της Ρωσίας), έκανε πρεμιέρα στις 21 Μαρτίου. (photο: Johanna Weber)

ΞΕΝΙΑ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ «Έπρεπε να έρθουν οι ξένοι για να αποκαλυφθεί πόσο κλέφτες είμαστε» Ο πρωθυπουργός σήκωσε μπροστά μου το τηλέφωνο και είπε «να δοθεί η επιχορήγηση». Με φώναξε ο Τζαβάρας και μου είπε «Θα πάρετε το μισό. Και πολύ σας πέφτει»

Το σπίτι της μοσχομυρίζει μπριάμι και είναι «ανθισμένο». «Αυτά τα λουλούδια έχουν ιστορία» λέει, χωρίς καν να τη ρωτήσω, η αγέραστη Ξένια Καλογεροπούλου για τα γεμάτα τσιντόνιες βάζα. «Όταν με ερωτεύτηκε ο Κωστής (Σκαλιόρας) μου έφερε ένα τεράστιο μπουκέτο από τσιντόνιες».

Όταν, λίγο πριν από το τέλος, ανήμερα των γενεθλίων του, εισήχθη για να κάνει εγχείρηση καρδιάς, η σύντροφός του αγόρασε ψεύτικες τσιντόνιες, για να είναι αντοχής. Βρίσκονται ακόμη στο ένα βάζο. Στο άλλο βάζο οι τσιντόνιες είναι αληθινές.

«Φιλοξενούσα τον Κρις Κούπερ, τον οποίο προσκαλέσαμε για ένα εργαστήρι μας. Σκέφτηκα, το σπίτι είναι άδειο. Γιατί να πάει σε ξενοδοχείο. Δουλεύαμε τόσο πολύ κι αυτός κι εγώ με τις πρόβες, που δεν βλεπόμασταν. Επικοινωνούσαμε με μέιλ. Αλλά όταν βρήκε τσιντόνιες, επειδή ήξερε την ιστορία, μου έφερε μια αγκαλιά. Με συγκίνησε».

Κώστας Καζάκος: "Κάθε δημιουργική απασχόληση του ανθρώπου είναι ένα μέσο αθανασίας….."

Έχει παίξει σε σπουδαία έργα του παγκόσμιου, αλλά και του ελληνικού ρεπερτορίου και έχει ερμηνεύσει μεγάλους ρόλους δίνοντας ρεσιτάλ ηθοποιίας παραδείγματα προς μίμηση για τη νεότερη γενιά των ηθοποιών.

Ο ογκόλιθος του ελληνικού θεάτρου Κώστας Καζάκος έχει γράψει ιστορία με χρυσά γράμματα στο θεατρικό γίγνεσθαι της Ελλάδας. Ακόμη και οι ερμηνείες του στον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο, αλλά και στις τηλεοπτικές σειρές ήταν αξιοσημείωτες και πάντα με εκτόπισμα και μεγάλη υποκριτική στόφα.

Δεν θα ξεχάσουμε βέβαια ποτέ τα «διαμάντια» που ανέβασε μαζί με την αγαπημένη και αλησμόνητη Τζένη Καρέζη ως θιασάρχες στο γνωστό θέατρό τους. Στις 19 Φεβρουαρίου μεταφέρει στη Θεσσαλονίκη μια συγκλονιστική και καθηλωτική παράσταση την «Ανάκριση» του Πέτερ Βάις σε σκηνοθεσία του Σταύρου Τσακίρη στο θέατρο ΕΓΝΑΤΙΑ στην σαρώνει για μια ακόμη φορά το θεατρικό σανίδι. Μην τη χάσετε! Σας τη συνιστούμε ανεπιφύλακτα.

Ο Πέτερ Βάις, γιατί δεν ανεβαίνει συχνά στο ελληνικό θέατρο; Θεωρείται από τους δύσκολους συγγραφείς;

Ότι είναι δύσκολος συγγραφέας δεν υπάρχει θέμα. Τα λίγα έργα που έχει γράψει –μεταξύ των οποίων και το αριστούργημα του «Η δολοφονία του Μαρά Σαντ» και   «Η Ανάκριση»- είναι πολυπρόσωπα και δύσκολα έργα. Ο Βάις ήταν ένας από τους πρώτους, αν όχι ο πρώτος, που εγκαινίασε το θέατρο ντοκουμέντο στη δεκαετία του’50 .

Αυτό θέλει ειδική τεχνική και έχει συγκεκριμένο στόχο και περιεχόμενο. Δεν είναι ρεαλισμός, απαιτεί εκπαιδευμένους και ευφυείς ηθοποιούς. Αν ο θίασος που θα αναλάβει την παρουσίαση ενός τέτοιου έργου δεν έχει πλήρη συνείδηση το πώς θα χειριστεί αυτό το είδος θεάτρου, δεν μπορεί να ανέβει το έργο.

Άγγελος Αντωνόπουλος: Η τέχνη πρέπει να είναι παρούσα ως μάχιμη, όχι ως εφησυχασμένη

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος, αναμετράται φέτος στο Τριανόν, με έναν δύσκολο και απαιτητικό ρόλο. Στο μονόλογο που έχει γράψει ο ίδιος, ερμηνεύει τον επιστήμονα, σε μια προσπάθεια να παρουσιάσει στο ευρύ κοινό το επιστημονικό του έργο, σε συνδυασμό με τη ζωή του και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε.Ο βετεράνος ηθοποιός, που βάζει τη σφραγίδα του συγγραφικά, σκηνοθετικά και ερμηνευτικά στο Γαλιλαίο, επιβλητικός αλλά και ευγενέστατος ταυτόχρονα, μίλησε στο www.culturenow.gr για το έργο, την τέχνη και την επιστήμη. Απολαύστε τον!

Συνέντευξη: Νώντας Δουζίνας

Photo: Στέλιος Ματσάγγος

Culturenow.gr: Ας ξεκινήσουμε τη συνέντευξη, δίνοντάς μας τη δική σας οπτική για το έργο. Πώς σας γεννήθηκε η ιδέα να γράψετε το Γαλιλαίο;

Άγγελος Αντωνόπουλος: Ο Γαλιλαίος είναι μια προσωπικότητα, ένα πορτραίτο, που με απασχολεί πάρα πολλά χρόνια, από τότε που είδα καταρχάς την παράσταση με το έργο του Μπρεχτ. Σαν ιστορική λοιπόν μορφή με συγκλόνισε. Έκτοτε, αυτό υπήρχε πάντα σαν ανησυχία μου, ενώ το έργο του Μπρεχτ δε μπορεί να ανέβει, διότι έχει πάνω από 50 πρόσωπα. Εγώ όμως ήθελα να παίξω το Γαλιλαίο, οπότε άρχισα να προβληματίζομαι για να γράψω ένα μονόλογο. Βέβαια, η βιβλιογραφία που απαιτείται είναι τεράστια, γιατί για ένα τέτοιου ιστορικού εκτοπίσματος πρόσωπο, αντιλαμβάνεστε πόσα πράγματα έχουν γραφτεί. Πρέπει να πω, ότι όταν αρχίσεις να ασχολείσαι με το θέμα, αντιλαμβάνεσαι πόσο αδιάβαστος είσαι. Τόσο πολλά βιβλία πρέπει να διαβάσεις για να ασχοληθείς με το θέμα έτσι όπως ασχολήθηκα εγώ. Αναφορικά με το συγγραφικό αυτό εγχείρημα, μπούσουλας ήταν και το προηγούμενο έργο που είχα παίξει, ο Μαρξ. Το εννοώ αυτό ως εξής: Ο Χάουαρντ Ζιν που είχε γράψει το Μαρξ, κατά τη γνώμη μου τον είχε γράψει αριστοτεχνικά. Δε μπορούσα λοιπόν να αγνοήσω το είδος γραφής του Χάουαρντ Ζιν, για να ξεκινήσω αυτό που ξεκίνησα, διότι είδα ότι μέσα στο οδοιπορικό αυτού του ανθρώπου, υπήρχαν στοιχεία που δημιουργούν αυτό που λέμε συγκινησιακή λειτουργία και μόνο έτσι μπορεί να γίνει το θέατρο. Η συγκινησιακή λειτουργία δημιουργείται κυρίως από τα στοιχεία της ζωής του ήρωα μας. Δεν πρόκειται μόνο για τις επιστημονικές πληροφορίες. Πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο έγινε καθηγητής Πανεπιστημίου, πόσο δυσκολεύτηκε για να γίνει, σε ποιες καταστάσεις προσέκρουσε η επιδίωξή του, ποια ήταν η οικονομική και οικογενειακή του κατάσταση. Από εκεί και πέρα, εμφανίζονται με την έρευνα τα κοινωνικά, επιστημονικά περιβάλλοντά του, καθώς και το περιβάλλον των ανθρωπίνων σχέσεων. Αυτό λοιπόν είναι πολύ ενδιαφέρον, το είχε κάνει ο Χάουαρντ Ζιν με τον Μαρξ και είδα πώς λειτούργησε, ενώ βλέπω και πόσο λειτουργεί και σήμερα ο Γαλιλαίος. Αυτή τη στιγμή έχουμε κάνει ακόμη λίγες παραστάσεις και είμαι πάρα πολύ αισιόδοξος, γιατί έχω εισπράξει τον ενθουσιασμό αυτών των θεατών που ήρθαν στις λίγες αυτές παραστάσεις.