Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2012

«Τα Παιδιά θα ‘ρθουνε στις Οχτώ…» στο Αριστοτέλειον

Ένα κωμικό θρίλερ για την ζωή μας, μια κωμωδία σχέσεων και καταστάσεων που θα λατρέψετε αυτό το χειμώνα! 

Σκοτάδι. Κάποιοι μπήκαν στο σπίτι. Τα Παιδιά είναι μέσα. Ομηρία. Ληστεία. Καταγγελία. Κωμωδία. 

Τα Παιδιά ήταν ήρεμα στο σαλόνι τους στον Παράδεισο περιμένοντας κάποια «καλά» παιδιά όταν τελικά ήρθαν κάτι άλλα, κακά παιδιά. Ένα ζευγάρι παντρεμένο, πρώην ερωτευμένο, βρίσκεται φυλακισμένο και εγκλωβισμένο στο υπόγειο play room του ίδιου τους του σπιτιού, από 2 ληστές, που την ίδια στιγμή τους αδειάζουν τον επάνω όροφο του σπιτιού τους.

Παράλληλα οι ίδιοι «αδειάζουν» τις ψυχές τους, αλληλοκατηγορούνται, αλληλοαπειλούνται, θυμούνται, φοβούνται, απελπίζονται, ελπίζουν, χαμογελούν μέσα από τις αγωνιώδεις προσπάθειες μιας ολόκληρης νύχτας να βρουν τρόπους διάσωσης και διαφυγής.

Ένα αντρόγυνο, η μικρογραφία της ίδιας μας της ζωής, πάνω οι κλέφτες, κάτω εμείς.

Τα Παιδιά τα λένε όλα ο ένας για τον άλλον και όλοι για κανέναν.


Κάποιοι θα πεθάνουν, κάποιοι δεν ξέρουν τι να κάνουν, κάποιοι - δεν – ξέρουν τι χάνουν, κάποιοι προσπαθούν απλά να το κάνουν… 
Γιατί έτσι είναι η ζωή έχει χιούμορ και μία «άρρωστη» οπτική της δικαιοσύνης όταν κάποιοι μας ληστεύουν μας ξυπνάνε και τότε είναι που σηκωνόμαστε από τα κρεβάτια μας και μπορούμε όρθιοι, πια, ν’ αγωνιστούμε.

Τα Παιδιά τα φέρνουν οι Αλέξανδρος Ρήγας, Δημήτρης Αποστόλου. Ένα ανθρώπινο ψυχογράφημα ιδωμένο μέσα από την ιδιαίτερα κωμική ματιά των συγγραφέων του.

«Caveman» στο Αριστοτέλειον


Ο άντρας και η γυναίκα στην προϊστορία ζούσαν σε απόλυτη αρμονία, όμως πολλά έχουν αλλάξει από τότε.


Συνεχίζεται για έκτη χρονιά το φαινόμενο «Caveman» του Rob Becker σε διασκευή και σκηνοθεσία της Αναστασίας Παπαστάθη. Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης δίνει τη δική του εκδοχή στον άνθρωπο των σπηλαίων που πάνω από 200.000 θεατές στην Ελλάδα έχουν λατρέψει.


Ο «Caveman» έχει πάνω από 7.000.000 θαυμαστές σε όλο τον κόσμο, έχει μεταφραστεί σε 15 διαφορετικές γλώσσες και είναι η μακροβιότερη σόλο παράσταση στην ιστορία του Broadway, κάτι που έκανε τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης να αποκαλεί την 18η Ιουλίου ημέρα του Caveman και να μετονομάσει την οδό 44 West σε Caveman Way.

Ο «Caveman» επιπλέον αναγνωρίζει πολλούς οπαδούς του στους ψυχολόγους και θεραπευτές ως εναλλακτική μέθοδος θεραπείας σχέσεων. Μη σπαταλάτε τα λεφτά σας σε σύμβουλους γάμου, o Caveman τοu Rob Becker ξεπερνάει και τον καλύτερο ψυχαναλυτή.



«Caveman» στο Αριστοτέλειον 

Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2012

Εργαστήριο θεατρικής αγωγής για παιδιά στο θέατρο Επί Κολωνώ


Το θέατρο του παπουτσιού πάνω στο δέντρο σε συνεργασία με το Studio Νάμα, ξεκινά νέο εργαστήριο θεατρικής αγωγής για παιδιά ηλικίας 6-12 ετών. Με έναν πλούσιο συνδυασμό τεχνικών αφήγησης, σωματικού θεάτρου, μουσικοκινητικής, θεατρικού παιχνιδιού και εικαστικών, τα παιδιά θα γνωρίσουν και θα οικειωθούν τα εκφραστικά τους μέσα, καθώς και τα στάδια της θεατρικής πράξης. Το εργαστήριο θα ολοκληρωθεί με το ανέβασμα -από τα ίδια τα παιδιά- της παράστασης "Η Κανέλα και το Δυοσμαράκι" στην κεντρική σκηνή του θεάτρου Επί Κολωνώ.



Συντονισμός εργαστηρίου - Διδασκαλία: Τάσος Καρακύκλας
Μουσική διδασκαλία: Έλλη Βασιλάτου
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Βαλεντίνα Παπαδημητράκη
Διάρκεια εργαστηρίου: 24 Νοεμβρίου 2012-Μάιος 2013
Κάθε Σάββατο 4.30-6.00 μ.μ. στο θέατρο Επί Κολωνώ

Κόστος συμμετοχής: 35 ευρώ ανά 4 μαθήματα

Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012

''Picasso. Στο Μάτι του Ταύρου'' της Ειρήνης Αναγνωστοπούλου


Ο Νικήτας Τσακίρογλου σκηνοθετεί το έργο “Picasso, Στο Μάτι του Ταύρου”
της Ειρήνης Αναγνωστοπούλου 
στο ΒΕΤΟΝ 7, σκηνή Black Box

Πρώτη παράσταση: Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

Με φόντο το ατελιέ του Πικάσο στην οδό Ογκουστίν.
Ο διάσημος ζωγράφος, η θηριώδης προσωπικότητα, το επικίνδυνο αρσενικό – ο Ταύρος.
Μαζί του, επτά γυναίκες. Επτά σύντροφοι, επτά μούσες: Μίρνα Ζιένοβιτς, Ζακλίν Ροκ, Φρανσουά Ζιλό, Ζενεβιέβ Λαπόρτ, Mαρί Τερέζ Βαλτέρ, Όλγα Πικάσο, Ντόρα Μάαρ. 
Ο έρωτας, η έλξη και η δημιουργία, η θυσία και η καταστροφή. 


Στο ρόλο του Picasso ο Πέρης Μιχαηλίδης.




  Φωτογραφία: Ο Νικήτας Τσακίρογλου 

σκηνοθετεί 
το έργο 
“Picasso, Στο Μάτι του Ταύρου”
της Ειρήνης Αναγνωστοπούλου 
                         στο ΒΕΤΟΝ 7, σκηνή Black Box

Πρώτη παράσταση: Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

Με φόντο το ατελιέ του Πικάσο στην οδό Ογκουστίν.
Ο διάσημος ζωγράφος, η θηριώδης προσωπικότητα, το επικίνδυνο αρσενικό – ο Ταύρος.
Μαζί του, επτά γυναίκες. Επτά σύντροφοι, επτά μούσες: Μίρνα Ζιένοβιτς, Ζακλίν Ροκ, Φρανσουά Ζιλό, Ζενεβιέβ Λαπόρτ, Mαρί Τερέζ Βαλτέρ, Όλγα Πικάσο, Ντόρα Μάαρ. 
Ο έρωτας, η έλξη και η δημιουργία, η θυσία και η καταστροφή. 


Στο ρόλο του Picasso ο Πέρης Μιχαηλίδης. 

Διανομή με σειρά εμφανίσεως

Μίρνα Ζιένοβιτς            Αγγελική Καρυστινού
Ζακλίν Ροκ                    Βάσια Χρήστου
Ζενεβιέβ Λαπόρτ           Στεφανία Κριεζή
Φρανσουάζ Ζιλό            Βασιλική Σαραντοπούλου
Μαρί Τερέζ Βαλτέρ        Χρυσάνθη Κάντζου
Όλγα Πικάσο                Δέσποινα Ψαροπούλου
Ντόρα Μάαρ                 Νάντια Σπηλιωτοπούλου


Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Νικήτας Τσακίρογλου 
Σκηνικό: Μιχάλης Αργυρού
Μουσική: Δημήτρης Μαραμής
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Φωτογράφιση: Νικόλας Σταυρόπουλος
Xορογραφία: Τατιάνα Μίρκου
Β. Σκηνοθέτη: Στεφανία Κριεζή
Β. Σκηνογράφου: Κωνσταντίνα Κρίγκου


Σημείωμα σκηνοθέτη
Η προσωπική ζωή του Πικάσο περιβάλλεται από μύθο. Ο ίδιος απαιτούσε οι ερωτικές του σχέσεις να είναι μυστικές. Οι μαρτυρίες που έχουμε για τη συμπεριφορά του απέναντι στις γυναίκες που ζωγράφισε και που στάθηκαν πηγή της έμπνευσής του μας αποκαλύπτονται από τις σχέσεις του Πικάσο με τα μοντέλα του, από τα οποία απαιτούσε τέλεια υποταγή, κάτι που οδηγούσε στη ζήλια και το σαδισμό. Στα γραπτά τους, οι γυναίκες αυτές, άλλες αναφέρουν ότι συνάντησαν τον «Διάβολο» και άλλες ότι «μετά τον Πικάσο υπάρχει μόνο ο Θεός». Ο έρωτας που έζησαν μαζί του ήταν έντονος και καταστροφικός. Σαν άλλος Δον Ζουάν, φοβόταν το θάνατο και τη μοναξιά και εκτονωνόταν μαζί τους σε ένα βίαιο, ζωώδες ερωτικό παιχνίδι που έκρυβε μέσα του το θάνατο. Κάποιες από αυτές, μη αντέχοντας την απουσία του, οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία ή στην τρέλα. 
Με ξεχωριστή προσωπικότητα η καθεμία οδηγείται ερωτικά από τον Πικάσο στο χώρο του απόλυτου και της αυταπάρνησης. Πέρα από το καλό και το κακό, το ηθικό και το ανήθικο, αυτά τα πρόσωπα, κλεισμένα σαν σε αρένα, μορφάζουν ηδονικά από πόνο, πληγωμένα από την ορμή του Ταύρου που αναμετριέται μαζί τους.
Τα πρόσωπα που ζωγράφιζε ζούσαν καταστάσεις πέρα από το συνηθισμένο και το καθημερινό. Αυτή η υπέρβασή τους, σε αναγκάζει να ζητήσεις από τους ηθοποιούς σου διαφορετικούς υποκριτικούς κώδικες στην εκφορά του λόγου, σε κίνηση κι εντάσεις, για να μπορέσεις να πλησιάσεις τη δυναμική του Πικάσο, όταν πάσχιζε να βάλει στα κάδρα του αυτές τις γυναίκες που θα αφήσουν το αποτύπωμά τους στο χρόνο.
Η αφήγηση γίνεται κινηματογραφική, με σκηνές που μοιράζονται σε πλάνα και «μοντάρονται» με μουσική και με φωτισμό. Τα πρόσωπα του έργου κινούνται εγκλωβισμένα σ’ ένα μαύρο κουτί, έτσι όπως διαμορφώθηκε ο σκηνικός χώρος του εναλλακτικού θεάτρου Beton7.
                                                    
                                                              Νικήτας Τσακίρογλου
                                                                                                                               20-10-2012
Σημείωμα συγγραφέα
10 Ιανουαρίου 1895.  Ένα κοντόσωμο αδύνατο αγόρι δεκατριών  ετών,  αποτυπώνει με το πινέλο του το πρόσωπο της πρώτης γυναίκας που ζωγράφισε. To πρόσωπό της είναι τρομακτικά χλωμό. Περίπου έναν αιώνα μετά, 15 Οκτωβρίου 1986, μια γυναίκα πυροβολεί τον εαυτό της με ένα περίστροφο,  είναι η τελευταία γυναίκα που ακούμπησαν τα πινέλα του. Τα πινέλα του είναι σαν τα κέρατα του ταύρου,  σκληρά και μαγικά.  Τα πινέλα του ξέρουν καλά τους νόμους της δημιουργίας. Μεταμορφώνουν, παραμορφώνουν, χαράσσουν, ματώνουν, απογειώνουν. Μέσα και έξω από τους πίνακες. Την εικόνα και το πρόσωπο. Θα μπορούσε να γινόταν αλλιώς;
Κάπως έτσι γοητεύτηκα από αυτή την ιστορία. Όχι φυσικά από την ιστορικότητά της. Ούτε καν από το διάσημο όνομα εκείνου του μικρού αγοριού. Ίσως από το αθάνατο νερό που πότισε αυτό το όνομα.  Και κάπως έτσι ξεκίνησα να την ξεφυλλίζω. Ή μήπως άρχισε να με ξεφυλλίζει εκείνη; Σε αυτή τη διαδρομή η συνομιλία ήταν με την ίδια τη δημιουργία. Στη στροφή του δρόμου περίμενε η θυσία, η απώλεια ελέγχου, η απώλεια. Η μεταμόρφωση, η γέννηση, η ανατροπή. Και κάθε πρωί αναρωτιόμουν ξανά και ξανά: υπάρχει επιλογή; Υπάρχει δημιουργία χωρίς καταστροφή; 
Είναι η πρώτη φορά που γράφω κάτι.  Μπορεί μια ηθοποιός να γράψει ένα θεατρικό έργο; Αυτό το ερώτημα εμπεριέχει μια παραδοξότητα. Ίσως πάλι και όχι. 
Ειρήνη Αναγνωστοπούλου
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα 
Η Ειρήνη Αναγνωστοπούλου  είναι ηθοποιός. Σπούδασε Θέατρο στη Σχολή Δραματικής Τέχνης Βεάκη και στη Royal Scottish Academy of Music and Drama και φλάουτο στο Ώδείο Ριζοπούλου. Είναι κάτοχος πτυχίου Ψυχολογίας (Πανεπιστήμιο Αθηνών) και έχει ολοκληρώσει μεταπτυχιακή ειδίκευση στη Δραματοθεραπεία. Ως ηθοποιός έχει  συνεργαστεί με τους σκηνοθέτες Θ. Βλαβιανό, Π. Μιχαηλίδη, Δ. Παπασταμάτη, Β. Χατζοπούλου, Γ. Σίμωνα, Γ. Σαπουτζή, Α. Τσομπανάκη, M. Lenton, A. Dunnett. Έχει συσκηνοθετήσει με τη Χριστέλα Γκιζέλη την παράσταση Σοκολάτα ή ένα κομμάτι επιθυμίας, η οποία παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών στο Θέατρο «Το Τρένο στο Ρουφ», όπου και θα φιλοξενηθεί ξανά εφέτος. Είναι ιδρύτρια και σκηνοθέτης της Θεατρικής ομάδας «Ψίχα». Το έργο Picasso, Στο Μάτι του Ταύρου είναι το πρώτο της θεατρικό έργο. 
INFO
Kέντρο Τέχνης και Πολιτισμού ΒΕΤΟΝ 7: Πύδνας 7, (στάση Μετρό “Κεραμεικός”) Βοτανικός, τηλ. 210-7512625
“Picasso, Στο Μάτι του Ταύρου” της Ειρήνης Αναγνωστοπούλου
Σκηνοθεσία: Νικήτας Τσακίρογλου
Ερμηνεύουν: Πέρης Μιχαηλίδης, Αγγελική Καρυστινού, Βάσια Χρήστου, Βασιλική Σαραντοπούλου, Στεφανία Κριεζή, Χρυσάνθη Κάντζου, Δέσποινα Ψαροπούλου, Νάντια Σπηλιωτοπούλου
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, 9 μμ
Τιμή εισιτηρίου: γενική είσοδος 10 ευρώ 
Πρώτη παράσταση: Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

''Το ημέρωμα της στρίγκλας" του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε διασκευή και σκηνοθεσία Ηλέκτρας Ελληνικιώτη


Από 20 Νοεμβρίου στην Κεντρική Σκηνή του Επί Κολωνώ
Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15


Το ημέρωμα της στρίγκλας είναι μια φαρσοκωμωδία για την αγάπη και τη συμπεριφορά των δύο φύλων σε αυτή. Πρόκειται για ένα έργο στο οποίο, οι άντρες "ντύνονται" έναν άλλο εαυτό για να κερδίσουν τη γυναίκα που αγαπούν, ενώ, αντίθετα, οι γυναίκες, μόλις αποκτήσουν τον άντρα που επιθυμούσαν, "γδύνονται" τον εαυτό και τη συμπεριφορά που είχαν επιδείξει έως εκείνη τη στιγμή! Το "ημέρωμα" είναι μια ιστορία που κινούν οι άνδρες, αλλά που ταυτόχρονα κινείται γύρω από τις γυναίκες. Οι άντρες ενδύονται τους ρόλους που σκοπεύουν να "παίξουν" με σκοπό να κατακτήσουν την εκλεκτή της καρδιάς τους, συζητούν και σχεδιάζουν χωρίς λογοκρισία, μακριά από τα γυναικεία αυτιά. Με αυτό ως κεντρική ιδέα και με ένα ιδιαίτερο θέατρο στο θέατρο, που ο ίδιος ο Σαίξπηρ επέλεξε για το έργο του, προσεγγίζεται το κείμενο και στήνεται η παράσταση
.

Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 2012

Θεατρικά Βραβεία Κοινού: Αυτοί είναι οι μεγάλοι νικητές!


Οι αναγνώστες του «α» ανέδειξαν τους μεγάλους πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου για τη σεζόν 2011-2012 και τα βραβεία δόθηκαν σε μια λαμπερή τελετή στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών την Τρίτη 13/11, με τη χορηγία της Mercedes-Benz. Στις επόμενες σελίδες θα μάθετε ποιες παραστάσεις διακρίθηκαν και ποιοι καλλιτέχνες έλαβαν τα 25 βραβεία της Θεατρομανίας, ενώ στην επόμενη έντυπη έκδοση του «α» θα βρείτε το αναλυτικό ρεπορτάζ με τα πιο χαρακτηριστικά ενσταντανέ της βραδιάς.



Φόνισσα

Τρεις πρωτιές κατάφερε η συγκλονιστική «Φόνισσα»: 1ο βραβείο παράστασης, 1ο βραβείο σκηνοθεσίας για τον Στάθη Λιβαθινό και 1ο βραβείο γυναικείου ρόλου για την Μπέττυ Αρβανίτη.
Τρεις πρωτιές κατάφερε η συγκλονιστική «Φόνισσα»: 1ο βραβείο παράστασης, 1ο βραβείο σκηνοθεσίας για τον Στάθη Λιβαθινό και 1ο βραβείο γυναικείου ρόλου για την Μπέττυ Αρβανίτη.
Ανεξίτηλα σφράγισε την καριέρα της η Μπέττυ Αρβανίτη (1o βραβείο γυναικείου ρόλου) με τη «στοιχειωμένη», μοντέρνα και αποκαλυπτική ερμηνεία της ως Φραγκογιαννού στη «Φόνισσα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Η παράσταση απέσπασε συνολικά τέσσερα βραβεία^ ανάμεσά τους, τα δύο σημαντικότερα. Σύμφωνα με τους αναγνώστες του «α», ήταν η καλύτερη παράσταση της χρονιάς (1ο βραβείο παράστασης), ενώ την πρώτη θέση κατέκτησε και η σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού (1ο βραβείο σκηνοθεσίας). Συμπληρώστε εδώ και τη διάκριση που έλαβαν οι υποβλητικοί φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου (3ο βραβείο φωτισμών). Όπως έγραφε και η Ιλειάνα Δημάδη στην κριτική της για την παράσταση στο «α»: «Σκηνοθετημένη σαν μοντέρνα τελετουργία, η θεατρική αυτή εκδοχή της “Φόνισσας” ξανανακαλύπτει το έργο του Παπαδιαμάντη στη ρωγμή ανάμεσα στο παρόν και στο παρελθόν, στην ορθοδοξία και στον παγανισμό, στο ανθρώπινο και στο πέρα από το ανθρώπινο. Η Μπέττυ Αρβανίτη δεν ερμηνεύει απλώς ένα ρόλο αλλά “ξυπνά” τη μορφή της Φραγκογιαννούς στην κυτταρική μνήμη ενός ολόκληρου λαού, του δικού μας. Συμπέρασμα; Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, εκατό χρόνια μετά το θάνατό του, συνεχίζει να μας συγκλονίζει». Η παράσταση επαναλαμβάνεται φέτος στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας.

Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2012

«Όθων και Ποθούλα» στο Θέατρο Δημήτρης Χορν

Η νέα κωμωδία του Άκη Δήμου «Όθων και Ποθούλα» σε σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή από την Παρασκευή 23 Νοεμβρίου, στις 21:00 στο Θέατρο Δημήτρης Χορν.
Το έργο: Ένας, άλλοτε οικονομικά κραταιός, βιοτέχνης πτωχεύει και αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη μεζονέτα του στα βόρεια για να εγκατασταθεί με τη γυναίκα του στο προικώο της στο Κουκάκι. Θα μπορούσε να είναι μια ακόμη ιστορία στον καιρό της κρίσης. Αλλά δεν είναι. Γιατί ξαφνικά ο Όθων Μολοχάνθης και η σύζυγός του Δωδώνη θα βρεθούν να συγκατοικούν με την Ποθούλα Ραρράκου, Κυρία των Τιμών της Βασίλισσας Αμαλίας και πνεύμα εκ γενετής ανυπότακτο, έναν Αξιωματικό της Χωροφυλακής, ορκισμένο εχθρό της Βαυαροκρατίας, κι ένα νεαρό Εαμίτη έτοιμο για τ’ αντάρτικο. Από αυτή τη συγκατοίκηση δεν μπορεί παρά να κριθεί όχι μόνο το μέλλον της χώρας, αλλά και η τύχη του απελπισμένου Όθωνα, που βρίσκεται ξαφνικά από καταχρεωμένος βιοτέχνης… ηγέτης μιας ανήκουστης επανάστασης.Από την Αθήνα του 2012 σ’ εκείνη του 1837 - με μια ενδιάμεση στάση στο 1942 -, μια… εκτός εαυτού κωμωδία, που δε βάζει γλώσσα μέσα της. Αφιερωμένη εξαιρετικά σε μια Ελλάδας που πέφτει συνέχεια του θανατά αλλά ποτέ δεν τα τινάζει.



Άγγελος Αντωνόπουλος: Η τέχνη πρέπει να είναι παρούσα ως μάχιμη, όχι ως εφησυχασμένη


Ο Άγγελος Αντωνόπουλος, αναμετράται φέτος στο Τριανόν, με έναν δύσκολο και απαιτητικό ρόλο. Στο μονόλογο που έχει γράψει ο ίδιος, ερμηνεύει τον επιστήμονα, σε μια προσπάθεια να παρουσιάσει στο ευρύ κοινό το επιστημονικό του έργο, σε συνδυασμό με τη ζωή του και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε.Ο βετεράνος ηθοποιός, που βάζει τη σφραγίδα του συγγραφικά, σκηνοθετικά και ερμηνευτικά στο Γαλιλαίο, επιβλητικός αλλά και ευγενέστατος ταυτόχρονα, μίλησε στο www.culturenow.gr για το έργο, την τέχνη και την επιστήμη. Απολαύστε τον!

Συνέντευξη: Νώντας Δουζίνας

Photo: Στέλιος Ματσάγγος

Culturenow.gr: Ας ξεκινήσουμε τη συνέντευξη, δίνοντάς μας τη δική σας οπτική για το έργο. Πώς σας γεννήθηκε η ιδέα να γράψετε το Γαλιλαίο;

Άγγελος Αντωνόπουλος: Ο Γαλιλαίος είναι μια προσωπικότητα, ένα πορτραίτο, που με απασχολεί πάρα πολλά χρόνια, από τότε που είδα καταρχάς την παράσταση με το έργο του Μπρεχτ. Σαν ιστορική λοιπόν μορφή με συγκλόνισε. Έκτοτε, αυτό υπήρχε πάντα σαν ανησυχία μου, ενώ το έργο του Μπρεχτ δε μπορεί να ανέβει, διότι έχει πάνω από 50 πρόσωπα. Εγώ όμως ήθελα να παίξω το Γαλιλαίο, οπότε άρχισα να προβληματίζομαι για να γράψω ένα μονόλογο. Βέβαια, η βιβλιογραφία που απαιτείται είναι τεράστια, γιατί για ένα τέτοιου ιστορικού εκτοπίσματος πρόσωπο, αντιλαμβάνεστε πόσα πράγματα έχουν γραφτεί. Πρέπει να πω, ότι όταν αρχίσεις να ασχολείσαι με το θέμα, αντιλαμβάνεσαι πόσο αδιάβαστος είσαι. Τόσο πολλά βιβλία πρέπει να διαβάσεις για να ασχοληθείς με το θέμα έτσι όπως ασχολήθηκα εγώ. Αναφορικά με το συγγραφικό αυτό εγχείρημα, μπούσουλας ήταν και το προηγούμενο έργο που είχα παίξει, ο Μαρξ. Το εννοώ αυτό ως εξής: Ο Χάουαρντ Ζιν που είχε γράψει το Μαρξ, κατά τη γνώμη μου τον είχε γράψει αριστοτεχνικά. Δε μπορούσα λοιπόν να αγνοήσω το είδος γραφής του Χάουαρντ Ζιν, για να ξεκινήσω αυτό που ξεκίνησα, διότι είδα ότι μέσα στο οδοιπορικό αυτού του ανθρώπου, υπήρχαν στοιχεία που δημιουργούν αυτό που λέμε συγκινησιακή λειτουργία και μόνο έτσι μπορεί να γίνει το θέατρο. Η συγκινησιακή λειτουργία δημιουργείται κυρίως από τα στοιχεία της ζωής του ήρωα μας. Δεν πρόκειται μόνο για τις επιστημονικές πληροφορίες. Πρόκειται για τον τρόπο με τον οποίο έγινε καθηγητής Πανεπιστημίου, πόσο δυσκολεύτηκε για να γίνει, σε ποιες καταστάσεις προσέκρουσε η επιδίωξή του, ποια ήταν η οικονομική και οικογενειακή του κατάσταση. Από εκεί και πέρα, εμφανίζονται με την έρευνα τα κοινωνικά, επιστημονικά περιβάλλοντά του, καθώς και το περιβάλλον των ανθρωπίνων σχέσεων. Αυτό λοιπόν είναι πολύ ενδιαφέρον, το είχε κάνει ο Χάουαρντ Ζιν με τον Μαρξ και είδα πώς λειτούργησε, ενώ βλέπω και πόσο λειτουργεί και σήμερα ο Γαλιλαίος. Αυτή τη στιγμή έχουμε κάνει ακόμη λίγες παραστάσεις και είμαι πάρα πολύ αισιόδοξος, γιατί έχω εισπράξει τον ενθουσιασμό αυτών των θεατών που ήρθαν στις λίγες αυτές παραστάσεις.

«ΒΡΩΜΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ» του CHARLES BUKOWSKI

ΘΕΑΤΡΟ «ΑΛΜΑ»
Αγ. Κωνσταντίνου και Ακομινάτου 15 –17
τηλέφωνο: 210-5220100


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΠΡΕΜΙΕΡΑ : ΔΕΥΤΕΡΑ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη




Η Εταιρεία Θεάτρου Θεώρημα θα παρουσιάζει στο θέατρο Άλμα από τη Δευτέρα 19 Νοεμβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη την παράσταση «ΒΡΩΜΙΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ» του Τσαρλς Μπουκόβσκι, με τους Γιώργο Χριστοδούλου, Νόνη Ιωαννίδου, Όθωνα Μεταξά, σε σκηνοθεσία Πέρη Μιχαηλίδη.
Οι Βρώμικες Ιστορίες είναι μια συρραφή από τα έργα του Τσάρλς Μπουκόβσκι, που περιγράφουν την εγκατάλειψη, την απελπισία και την ανέχεια των Ανθρώπων από το Σαθρό Κυβερνοκράτος, μέσα από τα προσωπικά τους βιώματα, χωρίς να τους δίνουν την παραμικρή ευκαιρία και την δύναμη να παλέψουν για μια καινούργια ελπίδα. 
Άνθρωποι που κάποτε ζούσαν ανθρώπινα και με αξιοπρέπεια, τους επέβαλλαν όλοι αυτοί που μας Κυβερνούν, να ζουν στην ανέχεια και στη φτώχεια σε μια άλλη πραγματικότητα.
Ο Στάν, η Κάθυ και ο Χένρι… 
Καθημερινοί άνθρωποι από όλα τα κοινωνικά στρώματα αλλά και αλκοολικοί, άστεγοι, πόρνες, αναγκάστηκαν να ζουν την κάθε στιγμή, χωρίς να περιμένουν τίποτα από το αύριο.
Ο Μπουκόφσκι κατάφερε να διεισδύσει στις ψυχές όλων αυτών των ανθρώπων και να μας αποκαλύψει τις καλά κρυμμένες πτυχές της προσωπικότητάς τους, που παρέμειναν ανέπαφες και διατήρησαν την ανθρωπιά και την αγάπη τους.
Με τρόπο λυρικό και αρκετά επιθετικό, κατακρίνει τους πολιτικούς, τον ρατσισμό, την πλουτοκρατία και εν γένει ολόκληρη την κοινωνία.


 

Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ "ΕΜΠΡΟΣ"

Πρώτη Εβδομάδα Δράσεων 12-18/11/2012

ΔΕΥΤΕΡΑ 12/11

21.00 Θεατρική Περφόρμανς 'Οι Κότες και οι Ψύλοι' (70')


Ομάδες Nova Melancholia & MAG

ΤΡΙΤΗ 13/11

18.00 Διάλεξη-Συζήτηση με τον πολιτικό ακτιβιστή Sabu Kosho,

'Fukushima: Μετά την Καταστροφή'.

21.00 Θεατρική Περφόρμανς 'Οι Κότες και οι Ψύλοι', (70')

Ομάδες Nova Melancholia & MAG


Grexit: Ανασκάπτοντας το Μέλλον της Ευρώπης Διάλεξη Δράση (Performative lecture): Carsten Lisecki, Eleninja, Γιώργος Παπαδόπουλος



ΤΕΤΑΡΤΗ 14/11

20.30 Πρώτη Ύλη ( Raw Materials), Χρήστος Καρακέπελης, (78')

Συζήτηση με το σκηνοθέτη Χ. Καρακέπελη

10.30 Τα 3 Δωμάτια της Μελαγχολίας , Pirjo Honkasalo, (85')

Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2012

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΟΥ 53ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


Η Κριτική Επιτροπή για το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του 53ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποτελείται από τους: 

Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής: 
• Τόμας Έλζεσερ / Thomas Elsaesser - Επίτιμος Καθηγητής στο Τμήμα Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ (Γερμανία) 

Μέλη της Κριτικής Επιτροπής: 

• Όλε Κρίστιαν Μάντσεν / Ole Christian Madsen, σκηνοθέτης (Δανία) 
• Λόιβεϊ Γκούδγιονσντοτιρ / Laufey Gudjonsdottir, διευθύντρια και συνιδρύτρια του Ισλανδικού Κέντρου Κινηματογράφου από το 2003 (Ισλανδία) 
• Ζουάου Πέντρου Ροντρίγκες / Joao Pedro Rodrigues, σκηνοθέτης (Πορτογαλία) 
• Θύμιος Μπακατάκης, διευθυντής φωτογραφίας (Ελλάδα) 



ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ 
• Βραβείο Καλύτερης ταινίας Χρυσός Αλέξανδρος - Θόδωρος Αγγελόπουλος 
απονέμεται στην ταινία: 
ΜΙΑ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ / A HIJACKING του Τομπίας Λίντχολμ / Tobias Lindholm, Δανία, 2012

Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

Η Μπέσσυ Μάλφα κατηγορούμενη για... 157 φόνους!


Η Μπέσσυ Μάλφα βρίσκεται κατηγορούμενη για 157 φόνους, στη μαύρη κωμωδία «Κiller» των Γκιλιέμ Κλούα και Χαβιέρ Μέστρες που ανεβαίνει στη σκηνή του Faust από τις 12 Νοεμβρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.
Η γνωστή ηθοποιός πρωταγωνιστεί ως «killer» σε αυτή την πρωτότυπη μουσικοθεατρική παράσταση που έχει την υπογραφή του Χρήστου Καρχαδάκη στη σκηνοθεσία.

















Η Μπέσσυ Μάλφα θα υποδυθεί τον Πάου Μόιρα, ένα νεκροθάφτη που τον κατηγορούν ότι έχει διαπράξει… 157 φόνους! Έχει διαπράξει, όμως, όλους αυτούς τους φόνους; Ή ήταν ο λάθος άνθρωπος, στο λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή; Και μάλιστα τόσες πολλές φορές; Πού βρίσκεται η αλήθεια; Η Μπέσσυ Μάλφα σε έναν ανατρεπτικό ρόλο, παίζει και τραγουδάει με ζωντανή μπάντα και μαέστρο τον Γιώργο Χατζή, ο οποίος συμμετέχει στους ρόλους του έργου

Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012

«Η σεξουαλική ζωή του Κου & της Κας Παπαχαραλάμπους» της Δήμητρας Παπαδοπούλου στο Θέατρο Χώρα (από 08/11)

Γιάννης Ζουγανέλης, Τζόυς Ευείδη & Γεράσιμος Σκιαδαρέσης είναι το καστ της παράστασης της Δήμητρας Παπαδοπούλου… 
μιας κωμωδίας με τη συμμετοχή του κοινού, που ξεκινάει στις 08 Νοεμβρίου 2012 στο Θέατρο Χώρα.



Ο Γιάννης Ζουγανέλης, με την πολύτιμη βοήθεια χιλιάδων θεατών, θεράπευσε τη «Σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαΐδη» και τώρα καταπιάνεται με τη «Σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Παπαχαραλάμπους». Έτσι θα ονομάζεται η συνέχεια, το νούμερο δύο, η νέα βερσιόν ή, αν προτιμάτε, το sequel της sold out (για δυο θεατρικές σεζόν) κωμωδίας της Δήμητρας Παπαδοπούλου. Οι φετινοί ψυχαναλυόμενοι είναι ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης και η Τζόυς Ευείδη. Μέσα από τη δική τους σχέση, διαμορφώνεται επί σκηνής μια καινούρια συνθήκη ψυχανάλυσης. Ο κύριος και η κυρία Νικολαΐδη τα ξαναβρήκαν και επαναπροσδιόρισαν τη σεξουαλικότητα τους με επιτυχία. Γι' αυτό και με ασφάλεια σύστησαν το σεξολόγο Γιάννη Λεονάρδο στους καλούς τους φίλους Γεράσιμο και Τζόυς.
Τι ακριβώς συμβαίνει; Ο κύριος και η κυρία Παπαχαραλάμπους περνούν σεξουαλική κρίση μέσα στην οικονομική κρίση και o πιο φημισμένος ψυχοσεξολόγος της Ελλάδας (Γιάννης Ζουγανέλης) αναλαμβάνει να λύσει το πρόβλημα τους, βάζοντάς τους σε ένα group therapy, στο οποίο... συμμετέχει και το κοινό! Θεατές και ηθοποιοί γίνονται μία ομάδα ψυχοθεραπείας υπό τη διεύθυνση του αλλόκοτου γιατρού, ο οποίος επιδιώκει να καλούς καθοδηγήσει άπαντες στη σεξουαλική ευτυχία.

Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ


Μια εκ βαθέων εξομολόγηση 

του Tennessee Williams σε Α’ πρόσωπο


Από 15 Νοεμβρίου

και κάθε Πέμπτη και Παρασκευή
στις 21:30
(για 10 παραστάσεις)

Στο Dybbuk Club Privé
Πατριάρχου Ιωακείμ 37, Κολωνάκι

O Tennessee Williams, γίνεται για πρώτη φορά θεατρικό πρόσωπο. Σε μια απρόσμενη επίσκεψή του στη θεατρική σκηνή, καταθέτει ενώπιον του κοινού, όλα τα προσωπεία της ζωής και της Τέχνης του, με την ειλικρίνεια που διακρίνει όσους δεν έχουν να κρύψουν τίποτα, επειδή έζησαν πολύ φανερά σε ένα τρομαγμένο κόσμο. Ο Επισκέπτης, είναι ένας αυτοσαρκαστικός ροκ μονόλογος με μορφή τραγουδιού.
«Όταν γράφω δεν έχω στόχο να σοκάρω τον κόσμο και γι’αυτό εκπλήσσομαι όταν συμβαίνει αυτό. Αλλά δεν πιστεύω πως θα πρέπει να παραλείπουμε από την τέχνη ο,τιδήποτε συμβαίνει στη ζωή. Παρόλο που ο καλλιτέχνης θα πρέπει να το παρουσιάζει σε μια μοντέρνα και καλαίσθητη εκδοχή. Σκοπός μου είναι να λέω την αλήθεια ακόμα κι αν αυτό κάποιες φορές είναι σοκαριστικό» Tennessee Williams, The Paris Review 1981
Στο Θέατρο συναντάει κανείς πολλά προσωπεία. Κάποιες φορές μπορεί να συναντήσει και πρόσωπα. Τα πρόσωπα αυτά, διακρίνονται από τα προσωπεία, από την δύναμη ζωής που φέρουν όταν απογυμνώνονται. Αν ρωτούσαμε τον Tennessee Williams πώς τα ξεχωρίζεις, πιθανόν να απαντούσε αφοπλιστικά: …από τον υπερθετικό της αληθείας τους- τη μαγεία!

Χρύσα Καψούλη



ΑΜΑΞΟΣΤΟΙΧΙΑ-ΘΕΑΤΡΟ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΣΤΟ ΡΟΥΦ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΒΑΓΟΝΙ

«Το Kαβούκι του Eλέφαντα»  του Étienne Lepage 

ΠΡΕΜΙΕΡΑ Σάββατο 10 Νοεμβρίου στις 9μμ.


Δύο δυνατές ερμηνείες θα απολαύσουμε φέτος στο Θεατρικό Βαγόνι της Αμαξοστοιχίας – Θεάτρου το Τρένο στο Ρουφ από τους Μάνο Βακούση και Άρη Τσαμπαλίκα στο επίκαιρο θεατρικό έργο «το Καβούκι του Ελέφαντα» του Étienne Lepage σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη.
Ο μόλις 30 ετών ταλαντούχος συγγραφέας από τον Καναδά, από την «τακτοποιημένη» καθημερινότητα της χώρας του, αφουγκράζεται τα σημάδια των καιρών και γράφει ένα εξαιρετικό θεατρικό κείμενο, που «κουμπώνει» σε όλα τα καυτά θέματα της δικής μας ταλαιπωρημένης καθημερινότητας. Το έργο γραμμένο το 2010 πραγματεύεται τον ρόλο της ατομικής ευθύνης και συμπεριφοράς στο πλαίσιο της ανασφάλειας που υποθηκεύει τις ζωές όλων μας στις σύγχρονες κοινωνίες.

Φωτογραφία: ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΑΞΑΝΑ
Αμαξοστοιχία-Θέατρο «το Τρένο στο Ρουφ»
Σιδηροδρoμικός Σταθμός Ρουφ, επί Λεωφ. Κωνσταντινουπόλεως, Προαστιακός Ρουφ, Αθήνα
τηλ: 210 52.98.922
Γραφείο Παραγωγής: Συγγρού 29, 117 43 Αθήνα
 τηλ 210 92.37.076,  fax. 210 92.40.108
www.totrenostorouf.gr,  e-mail: theater@totrenostorouf.gr

ΑΜΑΞΟΣΤΟΙΧΙΑ-ΘΕΑΤΡΟ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΣΤΟ ΡΟΥΦ
ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΒΑΓΟΝΙ
«το Kαβούκι του Eλέφαντα» 
του Étienne Lepage

ΠΡΕΜΙΕΡΑ Σάββατο 10 Νοεμβρίου στις 9μμ.

Δύο δυνατές ερμηνείες θα απολαύσουμε φέτος στο Θεατρικό Βαγόνι της Αμαξοστοιχίας – Θεάτρου το Τρένο στο Ρουφ από τους Μάνο Βακούση και Άρη Τσαμπαλίκα στο επίκαιρο θεατρικό έργο «το Καβούκι του Ελέφαντα» του Étienne Lepage σε σκηνοθεσία Τατιάνας Λύγαρη.
Ο μόλις 30 ετών ταλαντούχος συγγραφέας από τον Καναδά, από την «τακτοποιημένη» καθημερινότητα της χώρας του, αφουγκράζεται τα σημάδια των καιρών και γράφει ένα εξαιρετικό θεατρικό κείμενο, που «κουμπώνει» σε όλα τα καυτά θέματα της δικής μας ταλαιπωρημένης καθημερινότητας. Το έργο γραμμένο το 2010 πραγματεύεται τον ρόλο της ατομικής ευθύνης και συμπεριφοράς στο πλαίσιο της ανασφάλειας που υποθηκεύει τις ζωές όλων μας στις σύγχρονες κοινωνίες.
Οι κοινωνικές ανισότητες, η πάλη των τάξεων, ο ατομικισμός, μια κοινωνία σε ύπνωση, το κλείσιμο στον εαυτό μας, ο φόβος του «άλλου» που εξαπλώνεται ραγδαία, δημιουργούν ένα ηφαίστειο κάτω από τα πόδια μας που είναι έτοιμο να εκραγεί.
Ένα σκληρό παιχνίδι συνδιαλλαγής αρχίζει όταν ένας μεσήλικας (Μάνος Βακούσης) βολεμένος στην άνεση του σπιτιού του δέχεται την απρόσκλητη εισβολή ενός νεώτερου (Άρης Τσαμπαλίκας) κατά τη διάρκεια μιας νεροποντής. Η άνεση και η αδιαφορία του βολέματος διαλύονται. Το αστείο, η καλή πίστη και η ευγένεια αντικαθίστανται από τη φυσική βία και τον ψυχολογικό βασανισμό. Η σκηνή γίνεται αρένα σ’ ένα ματς χωρίς έλεος, σ’ ένα κοινωνικό παιχνίδι με κανόνες μακιαβελικούς και αμείλικτους. Αμφισβητείται η εμπιστοσύνη που δείχνουμε στον «άλλον», η ιδέα ότι τον ξέρουμε. Είμαστε ξένοι με τον ίδιο μας τον εαυτό όπως είμαστε και με τους άλλους γύρω μας. Ο άνθρωπος είναι λύκος για τον άνθρωπο, μια διαρκής απειλή ο καθένας για τον διπλανό του. 
Για τον συγγραφέα όμως αυτή η σκληρή μονομαχία είναι τελικά μια ιστορία αγάπης, όχι μια ιστορία ερωτική αλλά μια ιστορία αδελφότητας. Το φως υπάρχει στην άκρη του τούνελ. Οι άνθρωποι συναντιούνται και συνδιαλέγονται στην προσπάθειά τους να αλληλοκατανοηθούν, να αποδεχτούν τον «άλλον» για να μπορέσουν να γνωρίσουν τελικά τον ίδιο τους τον εαυτό.
Η γραφή είναι ευέλικτη, γοργή και προβοκατόρικη. Είναι ένα χαστούκι σε μια κοινωνία που κοιμάται. 
«Δεν είμαστε κακοί. Ποιος είναι κακός; Και με ποιον τρόπο; Κυνηγημένα ζωάκια είμαστε όλοι μας που ροκανίζουμε το κεφάλι του γείτονά μας μες στη γενική σύγχυση. Όμως η αθωότητα είναι απόλυτη. Θα ’ρθεις πάλι να τις αρπάξεις και θα είσαι αθώος. Κι εγώ το ίδιο. Είμαστε αθώοι από την κορφή ως τα νύχια. Τελεία και παύλα».
Ταυτόχρονα η γραφή αφήνει κενά, ανοιχτές τρύπες και αδιαφανείς ζώνες ώστε ο κάθε θεατής να μπορέσει να ανακαλύψει τον δικό του χώρο μέσα στο έργο, τις δικές του αναφορές, να εισχωρήσει σ’ αυτό και να το συμπληρώσει.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ                                                                                                       Μετάφραση  Μαρία Ευσταθιάδη                                                                                                                                      Σκηνοθεσία  Τατιάνα Λύγαρη                                                                                        
Σκηνογραφική επιμέλεια  Βασίλης Παφίλης 
Κοστούμια  Δανάη Κουρέτα
Μουσική Παναγιώτης Βελιανίτης
Κίνηση Αννέτα Κουβελιώτη
Φωτισμοί  Γιάννης Δρακουλαράκος                                                                  
Βοηθός σκηνοθέτη  Dubravka Franz Spiliotopoulou 

Πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί: 
Μάνος Βακούσης, Άρης Τσαμπαλίκας

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:  
Πέμπτη έως Σάββατο στις  9 μ.μ. 
& Κυριακή στις  8 μ.μ. 

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:
Ολόκληρο  16 € 
Φοιτητικό  12 € 


Πληροφορίες  - Κρατήσεις θέσεων
ΑΜΑΞΟΣΤΟΙΧΙΑ-ΘΕΑΤΡΟ «ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΣΤΟ ΡΟΥΦ»
Σιδηροδρομικός Σταθμός Ρουφ, επί της Λεωφ. Κωνσταντινουπόλεως, 
Προαστιακός Ρουφ 
Τηλ  210-5298922 / 6937-604988
καθημερινά εκτός Δευτέρας   10.00–14.00 & 18.00–22.00

ΤΡΕΝΟΘΕΑΤΡΟ         
Μακρυγιάννη 5, Μετρό Ακρόπολη
Τηλ/fax  210-9243609 
Δευτέρα – Τετάρτη - Σάββατο  10.00–18.00 
Τρίτη – Πέμπτη – Παρασκευή   10.00–14.30 & 17.30–21.00

Tickethour
www.tickethour.com, Easypay Τράπεζας Πειραιώς & 210 8938111



Οι κοινωνικές ανισότητες, η πάλη των τάξεων, ο ατομικισμός, μια κοινωνία σε ύπνωση, το κλείσιμο στον εαυτό μας, ο φόβος του «άλλου» που εξαπλώνεται ραγδαία, δημιουργούν ένα ηφαίστειο κάτω από τα πόδια μας που είναι έτοιμο να εκραγεί.
Ένα σκληρό παιχνίδι συνδιαλλαγής αρχίζει όταν ένας μεσήλικας (Μάνος Βακούσης) βολεμένος στην άνεση του σπιτιού του δέχεται την απρόσκλητη εισβολή ενός νεώτερου (Άρης Τσαμπαλίκας) κατά τη διάρκεια μιας νεροποντής. Η άνεση και η αδιαφορία του βολέματος διαλύονται. Το αστείο, η καλή πίστη και η ευγένεια αντικαθίστανται από τη φυσική βία και τον ψυχολογικό βασανισμό. Η σκηνή γίνεται αρένα σ’ ένα ματς χωρίς έλεος, σ’ ένα κοινωνικό παιχνίδι με κανόνες μακιαβελικούς και αμείλικτους. Αμφισβητείται η εμπιστοσύνη που δείχνουμε στον «άλλον», η ιδέα ότι τον ξέρουμε. Είμαστε ξένοι με τον ίδιο μας τον εαυτό όπως είμαστε και με τους άλλους γύρω μας. Ο άνθρωπος είναι λύκος για τον άνθρωπο, μια διαρκής απειλή ο καθένας για τον διπλανό του. 
Για τον συγγραφέα όμως αυτή η σκληρή μονομαχία είναι τελικά μια ιστορία αγάπης, όχι μια ιστορία ερωτική αλλά μια ιστορία αδελφότητας. Το φως υπάρχει στην άκρη του τούνελ. Οι άνθρωποι συναντιούνται και συνδιαλέγονται στην προσπάθειά τους να αλληλοκατανοηθούν, να αποδεχτούν τον «άλλον» για να μπορέσουν να γνωρίσουν τελικά τον ίδιο τους τον εαυτό.

Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2012

«Κράμερ εναντίον Κράμερ» στο θέατρο Εμπορικόν (από 15/11)

Τη βραβευμένη με 5 Όσκαρ ταινία του 1985 «Κράμερ εναντίον Κράμερ» σε διασκευή και σκηνοθεσία του Robert Benton με τηΜέρυλ Στρηπ και το Ντάστιν Χόφμαν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους παρουσιάζει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε θεατρική απόδοση Μιρέλλας Παπαοικονόμου & σκηνοθεσία Ελένης Σκότη η Ελληνική Θεαμάτων στο Θέατρο Εμπορικόν, από την Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012. Τη μουσική της παράστασης, υπογράφει οΔημήτρης Παπαδημητρίου.




Το έργο πραγματεύεται τη μεταμόρφωση ενός «απόντα» γονιού σε ιδανικό πατέρα, που προσπαθεί ν’ αναπληρώσει την απουσία της γυναίκας του και μητέρας του ανήλικου παιδιού τους, όταν εκείνη τους εγκατέλειψε για να βρει το «χαμένο εαυτό της», μακριά από τον εγκλωβισμένο ρόλο της μητέρας -συζύγου. Επιστρέφει όμως και διεκδικεί την επιμέλεια του παιδιού. Ο δικαστικός αγώνας είναι αναπόφευκτος. Τα έντονα δραματουργικά στοιχεία του έργου δίχασαν και διχάζουν μέχρι σήμερα το κοινό, ωστόσο στο τέλος αυτό που μένει αναλλοίωτο είναι η ανιδιοτελής και παντοτινή αγάπη των γονιών προς το παιδί.

Επιστολή του ιστορικού, φιλόλογου και δοκιμιογράφου Σαράντου Ι. Καργάκου προς τον Άγγελο Αντωνόπουλο


Επιστολή του ιστορικού, φιλόλογου και δοκιμιογράφου Σαράντου Ι. Καργάκου προς τον Άγγελο Αντωνόπουλο με αφορμή την παράσταση «Γαλιλαίο», που παρουσιάζεται στο θέατρο Τριανόν κάθε Δευτέρα και Τρίτη




Φωτογραφία: Επιστολή του ιστορικού, φιλόλογου και δοκιμιογράφου Σαράντου Ι. Καργάκου προς τον Άγγελο Αντωνόπουλο με αφορμή την παράσταση «Γαλιλαίο», που παρουσιάζεται στο θέατρο Τριανόν κάθε Δευτέρα και Τρίτη:

Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012

Αγαπητέ μου Άγγελε,
Χαίρε πάντα κατά πάντα. Οι άγγελοι της τέχνης να σου δίνουν εμπνευστική δύναμη. Ευχαριστώ για την πρόσκληση να δω το Γαλιλαίο σου. Η σύζυγός μου κι εγώ φύγαμε κατασυγκινημένοι.  Έφυγες από τον εαυτό σου και έβαλες τον Γαλιλαίο εντός σου. Δεν είναι μόνο ότι μοιάζεις φυσιογνωμικά, το βασικό είναι πως μπόρεσες να συνδυάσεις το ανθρώπινο με το ηρωικό και να προβάλεις μία νέα διάσταση. Ο Γαλιλαίος -όπως κι εσύ αναφέρεις στο πρόγραμμα του θεάτρου- δεν είναι πως φοβήθηκε και γι’ αυτό υπέκυψε. Δε φοβήθηκε για τον εαυτό του, αλλά για την επιστήμη. Έστω και σκυμμένος, όφειλε να προχωρήσει. 
Εύχομαι οι παραστάσεις σου να έχουν καλή πορεία. Μακάρι να έρθουν να την παρακολουθήσουν πολλά σχολεία.

Με αγάπη,
Σαράντος Ι. Καργάκος


31 Οκτωβρίου 2012



Αγαπητέ μου Άγγελε,
Χαίρε πάντα κατά πάντα. Οι άγγελοι της τέχνης να σου δίνουν εμπνευστική δύναμη. Ευχαριστώ για την πρόσκληση να δω το Γαλιλαίο σου.

Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2012

Αλέκος Συσσοβίτης και Γιάννης Βούρος αντιμέτωποι στη σκηνή του Faust

Ο Αλέκος Συσσοβίτης και ο Γιάννης Βούρος ενώνουν τις δυνάμεις τους στο έργο «Sunset Limited» του Kόρμακ Μακάρθυ («Καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους, «Ο δρόμος). Από πρώτη Νοεμβρίου στη σκηνή του Faust, σε σκηνοθεσία Άσπας Καλλιάνη.
«Sunset Limited»: έτσι ονομάζεται το τρένο στις γραμμές του οποίου θέλει να δώσει τέλος στη ζωή του ένας καθηγητής πανεπιστημίου (Γιάννης Βούρος). Όχι, δεν θα πονέσει... τα έχει υπολογίσει όλα. Ή σχεδόν όλα. Ένας αμόρφωτος μετανάστης και πρώην κατάδικος (Αλέκος Συσσοβίτης) τον τραβάει με το «έτσι θέλω» από τον θάνατο την τελευταία στιγμή. Τώρα, μέσα σ’ ένα σαπισμένο διαμέρισμα στα γκέτο της Νέας Υόρκης, ο αμόρφωτος μετανάστης έχει δύο ώρες να πείσει τον μηδενιστή καθηγητή πως η ζωή έχει νόημα.

Θεμελιώδη ερωτήματα τίθενται για προβληματισμό, γενναίος είναι αυτός που δεν φοβάται να πεθάνει; Ή εκείνος που τολμάει να ζήσει δυνατά; Μπορεί η απλότητα να νικήσει τη σύνθεση; Η καρδιά τον εγκέφαλο; Η αγάπη το τίποτα;

Σάββατο 3 Νοεμβρίου 2012

ΙΑΚΩΒΟΥ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗ ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ

Θέατρο BADMINTON 6, 7,8,9 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2012
για 6 παραστάσεις

Στα σκοτεινά πηγαίνουμε

Στα σκοτεινά προχωρούμε
Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά
Γιώργος Σεφέρης

Το συγκονιστικό αυτοβιογραφικό χρονικό του Ιάκωβου Καμπανέλλη ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ, επίκαιρο όσο ποτέ, παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε θεατρική μορφή στη σκηνή του θεάτρου BADMINTON για 6 παραστάσεις.
Η ζωή των κρατουμένων στο γερμανικό στρατόπεδο εξόντωσης, σε μια παράσταση-ντοκουμέντο.
Οι 60 και πλέον συντελεστές της παράστασης ενώνουν τις δυνάμεις τους σε ένα απαιτητικό εγχείρημα. Τριάντα ηθοποιοί και η 20μελής ορχήστρα επί σκηνής, συνομιλούν με τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και του Gustav Mahler.
Στη σκηνή του θεάτρου BADMINTON, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Εδώ ηθοποιοί, τραγουδιστές, μουσικοί δημιουργούν μια παράσταση σκληρή, ανακαλώντας την ιστορική μνήμη του σύγχρονου θεατή. Το κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, επεξεργασμένο για μια δίωρη παράσταση, ζωντανεύει με τη βοήθεια φωτισμών, video, κίνησης, σιωπών και κραυγών απελπισμένων ανθρώπων, ακολουθώντας μια κινηματογραφική αφήγηση.
Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Θέμης Μουμουλίδης.

Φωτογραφία 

ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ, η ζωή των κρατουμένων στο γερμανικό στρατόπεδο εξόντωσης Μαουτχάουζεν, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου πολέμου. Σκηνές από τις τελευταίες μέρες της πτώσης του Γ’ Ράιχ. Η κτηνωδία του ναζισμού. Αδιανόητα εγκλήματα και περισσότεροι από 240.000 νεκροί. Μνήμες αθώων, άμαχων και αιχμαλώτων πολέμου που κάηκαν στα κρεματόρια, πέθαναν σε ομαδικές εκτελέσεις, στα ηλεκτροφόρα σύρματα, θάφτηκαν ζωντανοί σε ομαδικούς τάφους, στο «λατομείο των θρήνων».
Ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της κτηνωδίας μιας ιδεολογίας που ξεπερνά την ανθρώπινη ύπαρξη.
Ο εξευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης .
Ανυπεράσπιστοι έρωτες… Και τέλος η απελευθέρωση , το όραμα και η ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο…
Έργο γραμμένο από την ανεπανάληπτη πένα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με ρεαλισμό, ευαισθησία, χιούμορ και τρυφερότητα.
Μια μεγάλη θεατρική παραγωγή για 6 παραστάσεις στο Θέατρο BADMINTON.

Παρασκευή 2 Νοεμβρίου 2012

Έγκλημα στα παρασκήνια του Γιάννη Μαρή


Πρώτη παρουσίαση στο θέατρο στην Ελλάδα
Πρώτη Παράσταση 2 Νοεμβρίου 2012
Το Έγκλημα στα παρασκήνια ζωντανεύει ως «νουάρ θεατρική παράσταση» στη σκηνή του Από Μηχανής θεάτρου. Τί συμβαίνει όταν μια όχι και τόσο συμπαθής πρωταγωνίστρια δολοφονείται στο καμαρίνι της την ημέρα της πρεμιέρας; Ποιος είναι ο δολοφόνος και πώς διέφυγε ενώ η πόρτα του καμαρινιού της είναι κλειδωμένη από μέσα; Θα βρεθεί; Πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος του θεάτρου και οι άνθρωποί του τα τελευταία εξ

ήντα χρόνια; Πόσο έχει αλλάξει η Αθήνα, η Ελλάδα και το οικονομικό status της τα τελευταία εξήντα χρόνια;

Το Έγκλημα στα παρασκήνια είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή, και γράφτηκε στη μεταπολεμική Ελλάδα του 1954. Ανήκει σχεδόν στην αρχή μιας ατελείωτης σειράς από μυθιστορήματα, διηγήματα και νουβέλες, που γνώρισαν τεράστια επιτυχία στην εποχή τους, δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες, ακούστηκαν στο ραδιόφωνο, και έγιναν ταινίες, δημιουργώντας σχολή συγγραφέων αστυνομικών ιστοριών στην Ελλάδα. Οι ήρωές του, με εμβληματική μορφή τον αστυνόμο Μπέκα θα διατρέξουν όλο το έργο του Μαρή και θα επιβιώσουν μέχρι σήμερα, στον κινηματογράφο και την τηλεόραση.


Η Ταυτότητα της Παράστασης

Θεατρική διασκευή – Σκηνοθεσία: Κατερίνα Μπερδέκα
Σκηνικά – Κοστούμια: Νίκος Αναγνωστόπουλος
Φωτισμοί: Παντελής Μαντζάνας
Μουσική επιμέλεια: Δημήτρης Παπαλάμπρου
Βοηθός σκηνοθέτη: Έφη Βλαχογιάννη
Παίζουν οι ηθοποιοί: Γιώργος Βουβάκης, Ερρίκος Λίτσης, Μαριάνθη Μπαϊρακτάρη, Αθηνά Μπερδέκα, Γωγώ Μπρέμπου, Κωνσταντίνος Μωραΐτης, Παναγιώτης Σακελλαρίου, Στράτος Σωπύλης, Καλλιόπη Τζερμάνη, Άννα Ψαρρά

Σύνοψη
Η Ρόζα Βαργή, γνωστή πρωταγωνίστρια του Κρατικού Θεάτρου, δολοφονείται στο καμαρίνι της, λίγη ώρα πριν την πρεμιέρα. Ένας άγνωστος που την επισκέφτηκε λίγο πριν κι ένας νεαρός ηθοποιός του θιάσου εξαφανίζονται. Ο αστυνόμος Μπέκας καταφθάνει για να ανακρίνει τους ανθρώπους του θεάτρου, σε συνεργασία με τον δημοσιογράφο Μακρή, παλιό του φίλο. Οι ύποπτοι αυξάνονται συνεχώς. Ένας δεύτερος φόνος, θα κάνει ακόμα πιο επιτακτική την ανάγκη να βρεθεί ο δολοφόνος. Ο Μπέκας θα πρέπει να βιαστεί και να συλλάβει τον δολοφόνο άμεσα και με κάθε τρόπο.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...